ASIMILACJA KULTUROWA

Po zapoznaniu się z istotą omawianego podejścia można dokonać jego oceny. Przede wszystkim pragnę podkreślić, że przedstawione tu poglądy, w przeciwieństwie do koncepcji omówionych wcześniej, mają charakter krytyczny w stosunku do praktyki rehabilitacyjnej. Wskazują one na nowe, niedostrzegane wcześniej aspekty tej praktyki i – co może jest najważniejsze – skłaniają do wprowadzenia istotnych zmian w tej praktyce. Odrębną kwestią jest problem prawdziwości czy też słuszności formułowanych tutaj twierdzeń odnośnie do sposobu modyfikowania oddziaływań rehabilitacyjnych. W tym względzie jest dyskutowany szczególnie mocno problem skuteczności rehabilitacji, respektującej zasady normalizacji. Podkreśla się, że mimo zgłaszanych zastrzeżeń, sztuczne procedury rehabilitacyjne mogą być w wielu wypadkach bardziej skuteczne od procedur naturalnych. Poza tym zgłaszana jest wątpliwość, czy w rehabilitacji upośledzonych umysłowo można w ogóle uniknąć sztuczności (J. T. N e i s w o r t h, R. M. Smith 1978, R. M. Smith 1971). Trudno w tej chwili jednoznacznie ustosunkować się do tych wątpliwości. Podejście nawiązujące do idei normalizacyjnej ma zbyt małe tradycje w praktyce rehabilitacyjnej, aby można było powiedzieć coś konkretnego na ten temat. Ostatecznie to praktyka rozstrzygnie, co i w jakim stopniu w koncepcjach normalizacyjnych jest ważne, a co jest ideologiczną utopią.

Niezależnie od przyszłych rozstrzygnięć w tej sprawie, podejście to musi być teoretycznie rozwijane. W tej postaci, w jakiej aktualnie ono funkcjonuje w nauce, nie może satysfakcjonować. Znalazło to zresztą odbicie w dokonanej wyżej prezentacji. Posługując się pojęciem asymilacji kulturowej powinienem dokładniej określić, jak jest rozumiany ten termin. Nie zrobiłem tego, ponieważ nie ma takiej definicji w koncepcjach normalizacyjnych. Pojęcia, którymi posługują się autorzy tych koncepcji, są bardzo ogólne, jeśli nie ogólnikowe. Można je rozumieć tylko intuicyjnie. Umożliwia to dużą dowolność interpretacyjną. To z kolei utrudnia prowadzenie poprawnych metodologicznie badań naukowych. Tylko pod warunkiem uściślenia pojęciowego i rozwinięcia teoretycznego koncepcji można myśleć o dalszym wykorzystywaniu jej w praktyce rehabilitacyjnej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *