Badacze problematyki rehabilitacji osób niepełnosprawnych

Polscy badacze problematyki rehabilitacji osób niepełnosprawnych tylko wyjątkowo posługują się pojęciem normalizacji. Nie oznacza to wszakże, że podejście normalizacyjne jest nieznane w naszym kraju. Z całą pewnością można uznać, że intensywnie popularyzowana w Polsce idea integracji społecznej osób niepełnosprawnych obejmuje wiele treści podobnych do tych, które zawiera omówiona idea normalizacji. Można więc zapytać, dlaczego w tej pracy posługuję się terminem normalizacja Zamiast korzystać z już upowszechnionego terminu integracja? Na tak postawione pytanie jest niełatwo odpowiedzieć, gdyż oba pojęcia rozumiane są przez różnych badaczy inaczej. Jednak znane mi są dwie próby przeprowadzenia takiego rozróżnienia. A. Hulek (1977), główny propagator idei integracji społecznej osób niepełnosprawnych, określa ją jako: „umożliwianie poszkodowanym na zdrowiu osobom prowadzenia normalnego życia i możliwie na tych samych warunkach jak innym członkom określonych grup społecznych”. Normalizacja jest natomiast szczególnym przypadkiem integracji. Polega ona na zapewnieniu „osobom upośledzonym, włączonym już w zwykłe życie, takich warunków jak osobom zdrowym, aby mogły żyć, rozwijać się i mieć te same osiągnięcia co ich pełnosprawni rówieśnicy” (A. Hulek 1977, s. 493). ,

Łatwo zauważyć, że gdy wyłączy się to wszystko,, co A. Hulek nazywa normalizacją, z jego określenia integracji społecznej, wówczas treść tego pojęcia pokrywa się z omówionym wcześniej pojęciem deinsty- tucjonalizacji. Tym samym można byłoby uznać, iż integracja składa się z dwóch składników T- deinstytucjonalizacji i normalizacji. Łatwo zauważyć, żę określenie normalizacji w tej pracy daleko odbiega od sformułowania A. Hulka, ale pokrywa się w znacznym stopniu z propagowanym przez niego pojęcim integracji społecznej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *