Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny pracy. Zdrowy Portal - Warszawa i Poznań!

Charakterystyka praktyki regulowanej wiedzą naukową

Wiedza o obiektywnych prawidłowościach określających przebieg praktyki rehabilitacyjnej, zwiększając świadomość zawodową specjalisty, umożliwia także zachowanie pewnego dystansu w stosunku do jego pracy. Praktyka nie będzie w takim stopniu determinowana aktualną sytuacją i wewnętrznymi stanami psychicznymi, jak w wypadku dwóch pozostałych form regulacji. Ma to istotne znaczenie, jeśli chodzi o zapewnienie ustabilizowanych oddziaływań usprawniających. Regulacja oparta na wiedzy naukowej zapewnia specjaliście większy stopień uniezależnienia się od przebiegu praktyki rehabilitacyjnej, mimo tego że jest on jednym z jej elementów (S. Ra inko 1985). Umożliwia ona przyjęcie specyficznego punktu widzenia na praktykę rehabilitacyjną, spojrzenie na nią, a także na własne w niej działanie z zewnątrz. Ta obiektywizacja poznania rzeczywistości w prosty sposób doprowadza do obiektywizacji dżiałania w tej rzeczywistości.

Dokonana charakterystyka praktyki regulowanej wiedzą naukową musi skłaniać do zastanowienia, dlaczego tak niewielki jest stopień upowszechniania tej regulacji w rehabilitacji. Sądzę, że można wyróżnić dwa tego powody. Pierwszy z nich tkwić może w samych realizatorach tejże praktyki. Osoby bezpośrednio zaangażowane w rehabilitacji ustosunkowują się do teorii (w tym także teorii psychologicznych) w sposób, który dobrze oddaje następujący cytat: „Teoria a praktyka: ascetycznie wygładzona abstrakcja a wielobarwna, bujna rzeczywistość, świat martwych przejrzystych konstrukcji poznawczych teoretyka a naprzeciw niego żywiołowy puls nieograniczonego, kryjącego w sobie ustawiczne niespodzianki »życia«, z którym styka się i w którym działa praktyk – w takich i podobnych przeciwstawieniach dziwnie sprawna jest potoczna myśl ludzka, żywiąca szczególną predylekcję do ustanawiania upraszczających, wzgardliwych a mocnych kontrastów tam zwłaszcza, gdzie elementarna sumienność nakazuje szczególniejszą ostrożność ruchów” (T. Szczurkiewicz 1969, s. 8). Taka percepcja teorii budzi niechęć do psychologii rehabilitacji wśród praktyków. Wykorzystują też ją w sytuacjach specjalnych, wówczas gdy: 1) praktyk nie ma odpowiedniego doświadczenia, 2) zadanie, które należy zrealizować, wiąże się z bardzo dużą odpowiedzialnością, 3) należy przekonać innych lub uzasadnić przed innymi własne decyzje lub podjęte działania, 4) efekty pracy są znacznie mniejsze od oczekiwań. Jednak i w wyżej wymienionych sytuacjach może nastąpić odwołanie się nie do teorii psychologicznych, lecz do własnej zdroworozsądkowej koncepcji psychicznego funkcjonowania człowieka.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.