Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny pracy. Zdrowy Portal - Warszawa i Poznań!

EFEKTY LECZENIA OSÓB CHORYCH NA UMYŚLE

Charakterystykę tych koncepcji należy rozpocząć od wskazania, że w przeciwieństwie do wcześniej omówionych, te czynią punktem wyjścia dla swoich analiz proces rehabilitacji, a nie osobę upośledzoną umysłowo. W centrum uwagi są zaś przede wszystkim efekty oddzia- ływań rehabilitacyjnych (W. P. Wolfensberger 1972). Kontynuatorzy i propagatorzy idei B. Nirjego wskazują, iż w celu poradzenia sobie z problemem upośledznia umysłowego podejmuje się działania ukierunkowane na uzyskanie ściśle określonych celów. W tej działalności jest nieistotny sposób, jakim uzyskuje się te cele. Przyjmuje się praktycznie, że każda metoda jest dobra, jeśli przyczynia się do rozwiązania problemu (H. C. G u n z b u r g, A. L. G u n z b u r g 1970, W.P. Wolfensberger 1972). W efekcie doprowadza to do stosowania w procesie rehabilitacji metod sztucznych i nienaturalnych. Środowisko, w którym przebywa osoba upośledzona umysłowo, w całości nabiera cech tej sztuczności. Stopniowo doprowadza to do wyizolowania jednostek upośledzonych od normalnego życia społecznego. Izolacja ta jest skutkiem nie tylko rzeczywistej izolacji osoby rehabilitowanej, lecz także odmienną od normalnej praktyką postępowania wobec upośledzonych. Dochodzi do sytuacji paradoksalnej – praktyka rehabilitacyjna, której celem jest przygotowanie do lepszej asymilacji kulturowej osób upośledzonych, realizowana jest w taki sposób, że wytwarza dodatkowe bariery między tą grupą osób niepełnosprawnych a społeczeństwem (K. F. Engelhardt 1978, W. P. Wolfensberger 1972).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.