Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny pracy. Zdrowy Portal - Warszawa i Poznań!

Intelektualne możliwości dzieci

S. T. Cummings, H. C. Bayley i H. E. Rie (1966, podano za E. Far- berem 1968) przeprowadzili badania nad matkami dzieci upośledzonych umysłowo i dzieci chorych somatycznie. Wykazali, że stres przeżywany przez matki dzieci upośledzonych jest większy od stresu doświadczanego przez matki dzieci chorych somatycznie. W wyniku tego stresu matki mogą odrzucać rolę macierzyńską, przy czym młode matki robią to częściej od matek starszych. B. Farber (1968) wykazał, że wielkość przeżyć emocjonalnych rodziców dzieci upośledzonych uzależniona jest od jeszcze innych czynników. Zalicza do nich płeć dziecka niepełnosprawnego. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdził, że stres .przeżywany przez ojców jest silniejszy, jeśli dzieckiem upośledzonym jest syn. Z kolei dla matek większym problemem emocjonalnym jest upośledzenie córki. Wskazane zależności są tym bardziej wyraźne, im niższy jest status społeczno-ekonomiczny rodziców. Tak więc rodzice z wysokich warstw społecznych w sposób podobny reagują na upośledzenie dziecka niezależnie od tego, czy jest to chłopiec czy dziewczynka. Natomiast rodzice reprezentujący niskie warstwy społeczne reagują w sposób zróżnicowany na dziecko w zależności od tego, jaka jest jego płeć, (ojcowie przeżywają bardziej upośledzenie syna, a matki upośledzenie córki). Być może, nieuwzględnianie statusu rodzin jest powodem, że w innych badaniach nie stwierdzono różnic w postawach wobec dzieci upośledzonych w zależności od ich płci (R. Harth 1977).

Następnym czynnikiem, który warunkuje sposób reagowania rodziców na dziecko upośledzone, są intelektualne możliwości dzieci. Jednak w tym wypadku wyniki badań także nie są zupełnie jednoznaczne. H. F. Dingman, R. K. Eyman i C. D. Windle (1963) wykazali, że matki dzieci lekko upośledzonych mają wobec nich bardziej protekcyjną postawę niż matki dzieci głębiej upośledzonych. Być może, związek emocjonalny z dzieckiem głębiej upośledzonym jest słabszy i dlatego postawa opiekuńcza rodziców jest słabiej zaznaczona, mimo tego że dzieci te bardziej wymagają opieki niż dzieci lżej upośledzone umysłowo. Z drugiej jednak strony stwierdzono, że postawy rodziców wobec dzieci głębiej upośledzonych mogą także różnić się w zależności od tego, czy podejmują one pracę, czy też pozostają całkowicie na utrzymaniu rodziny. K. Boczar (1984) stwierdziła, że młodzież upośledzona w stopniu umiarkowanym jest bardziej akceptowana przez rodziców, jeśli jest w stanie podjąć pracę zawodową. Mniejszy stopień akceptacji mają osoby niepracujące. Co więcej, wobec tych osób rodzice częściej formułują postawy wrogości, irytacji, a jednocześnie bardziej obawiają się o przyszłość dziecka.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.