Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny pracy. Zdrowy Portal - Warszawa i Poznań!

Nasilenie wielkości braku akceptacji upośledzonych umysłowo

Dotychczas skupiłem uwagę na problemie percepcji osób upośledzonych i tylko niejako w tle pojawiła się kwestia postępowania z tymi osobami. Tej dziedzinie poświęcono jak dotąd niewiele uwagi, a już wyjątkami są badania, w których analizuje się postępowanie ze względu na sposób spostrzegania osób upośledzonych, chyba że do tej grupy badań zaliczy się badania nad postawami. Jednak te nie są zbyt interesujące z punktu widzenia celów prowadzonej tu analizy. Generalnie wykazują one, że stosunek do upośledzonych umysłowo jest negatywny, nieakceptujący i takie też jest postępowanie członków społeczeństwa (I. B a b o w, A. C. Johnson 1969, J. D. B o z a r t h, W. C. Dały 1969, R. Harth 1977). Może warto tylko wspomnieć o niektórych badaniach nad zmianą postaw wobec tej kategorii osób niepełnosprawnych. Badaczy interesowało określenie czynników, które decydują o bardziej korzystnym stosunku do osób upośledzonych. M. Chen- nault (1967) wykazał, że pod wpływem bezpośrednich kontaktów między dziećmi kilkunastoletnimi sprawnymi umysłowo i ich rówieśnikami lekko upośledzonymi umysłowo może wzrosnąć stopień akceptacji tych ostatnich. Musi jednak być spełniony jeden warunek. Pierwsze kontakty będą odbywały się pod specjalistyczną kontrolą. Z kolei J. Jaffe (1967) badając studentów wykazała, że bezpośrednie kontakty z osobami upośledzonymi zmieniły postawy w wymiarze poznawczym. Studenci dysponowali bardziej adekwatną wiedzą o upośledzeniu umysłowym, ale nie wpłynęło to na zmianę stosunku emocjonalnego. Czy zmieniłoby się zachowanie w tej sytuacji – nie wiadomo. J. Gottlieb (1974) stwierdził, że charakter tych zmian jest uzależniony od tego w jakich sytuacjach dochodzi do kontaktu z upośledzonymi. W sumie każde z badań wskazuje na nowe czynniki, ale łączone są one z werbalizacją stosunku do osób upośledzonych, a nie z rzeczywistym zachowaniem.

Oczywiście nasilenie wielkości braku akceptacji upośledzonych umysłowo zależy od pewnych właściwości osób oceniających i osób ocenianych. M. P. Maloney i M. P. Ward (1979) na podstawie przeglądu literatury zaliczyli do nich następujące cechy osób sprawnych intelektualnie: płeć, wiek, wykształcenie, zawód, wiedzę o upośledzeniu umysłowym, liczbę kontaktów z upośledzonymi, status społeczno-ekonomiczny oraz tolerancję na dewiację w społeczności, w której żyją te osoby. Niektórymi z tych czynników już się zajmowałem „zanurzając” je w przyjętą tutaj orientację teoretyczną (tolerancja na dewiację, zawód, wiedza). O innych będę mówił w dalszej części pracy. Zawsze jednak będę starał się zrekonstruować mechanizm psychologiczny, który pośredniczy między danym czynnikiem a spostrzeganiem lub postępowaniem wobec osoby upośledzonej. Badania nad postawami ograniczają się zwykle do stwierdzenia zależności bez podania jej wyjaśnienia. Ten typ wiedzy, mimo że ciekawy, jest nieprzydatny do wykorzystania w tworzeniu koncepcji oddziaływań rehabilitacyjnych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.