ODDZIAŁYWANIA RODZICÓW NA DZIECI UPOŚLEDZONE UMYSŁOWO

Wykazałem poprzednio, że zasadnicze znaczenie w procesie ustosunkowania się do dziecka niepełnosprawnego ma percepcja tego dziecka przez rodziców. Wykazałem, że czynnik ten odgrywa niepoślednią rolę w podejmowaniu decyzji o instytucjonalizacji. Teraz także chciałbym uzasadnić tezę, że od sposobu spostrzegania dziecka upośledzonego zależy postępowanie rodziców w stosunku do niego.

Szczegółowe badania nad tym problemem prowadzili G. Affleck, D. Allen, B. J. McGrade i M. McQueeney (1982b). Nawiązując do teorii atrybucji twierdzą, że pojawienie się dziecka upośledzonego jest dla rodziców sytuacją, którą rozpoznają jako taką, nad którą utracili kon- trolę. Dziecko upośledzone pojawiło się w rodzinie niespodziewanie i zwykle trudno wskazać im przyczyny, które doprowadziły do tego faktu. Dlatego też, aby uzyskać psychologiczną kontrolę nad zaistniałą sytuacją, a także aby zabezpieczyć się na przyszłość przed wystąpieniem podobnych zdarzeń, -muszą rodzice dokonać atrybucji przyczynowej w stosunku do faktu urodzenia się dziecka upośledzonego umysłowo. Oczywiście w zależności od etiologii doprowadzającej do zaburzenia istnieje różny stopień dostępności do określenia obiektywnych przyczyn upośledzenia umysłowego. Szczególnie trudno wskazać je w wypadku upośledzenia o pochodzeniu prenatalnym. Nie są one tak widoczne i tak jednoznaczne, jak wypadku upośledzenia umysłowego pochodzenia postnatalnego. Jak wskazują G. Affleck i współpracownicy, obiektywne dane o przyczynach upośledzenia umysłowego, nawet jeśli są dostępne, nie są wykorzystywane przez rodziców.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *