OSTRE ZAPALENIE DRÓG ŻÓŁCIOWYCH

Łagodniejsza postać choroby spowodowana częściową niedrożnością i naciekiem zapalnym w obrębie dróg żółciowych nosi nazwę wstępującego zapalenia dróg żółciowych. Dalsza progresja choroby – ropne zapalenie dróg żółciowych – jest związana z gromadzeniem się ropy, pod znacznym ciśnieniem, w zmienionych zapalnie drogach żółciowych, zapaleniem bakteryjnym miąższu wątroby, posocznicą i wysoką śmiertelnością. Ostre zapalenie (cholangitis acuta) rozwija się zawsze wtórnie do cholestazy, spowodowanej najczęściej kamicą dróg żółciowych z niedrożnością przewodu żółciowego wspólnego, rzadziej zapaleniem brodawki Vatera, naciekiem nowotworowym, zapaleniem trzustki i endoskopią dróg żółciowych.

Do typowych objawów klinicznych ostrego zapalenia dróg żółciowych należą: nagły początek, wysoka gorączka i dreszcze, bóle występujące w górnym prawym podżebrzu, często promieniujące do okolicy łopatki i prawego ramienia oraz narastająca żółtaczka. Leczenie jest skojarzone, operacyjne z usunięciem pęcherzyka i drenażem dróg żółciowych oraz chemioterapią.

Etiologia jest podobna jak w ostrym zapaleniu pęcherzyka, ale bakterie beztlenowe, głównie Bacteroides, w zakażeniach mieszanych występują w około 50% przypadków (17, 19). Zasady chemioterapii są podobne jak w zapaleniu pęcherzyka. W ciężkich przypadkach z zespołem septycznym może być także przydatna tienamycyna, stosowana w monoterapii lub skoja- rżeniu z augmentyną, jeżeli izoluje się enterokoki. W zakażeniach z udziałem opornych na cefalosporyny pałeczek Gram-ujemnych z rodzaju Pseudomonas, Enterobacter i Klebsiella w leczeniu stosuje się tienamycynę lub lek z grupy chinolonów: pefloksacynę bądź ofloksacynę, jeżeli jest osiągalna. Czas leczenia zwykle powinien być nie krótszy niż 2 tygodnie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *