Działalność Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego – kontynuacja

Społeczny Komitet Przeciwalkoholowy ma wyłączne pra- w o reprezentowania tego ruchu wobec organów administracji państwowej instytucji i organizacji społecznych, do których zakresu działania między innymi należy zwalczanie pijaństwa lub usuwanie jego skutków. Organizacjami takimi są na przykład: Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, wykonujące opiekę nad dziećmi alkoholików, Polski Czerwony Krzyż niosący pomoc zdrowotną rodzinom alkoholików i szereg innych. To ¡samo prawo wyłączności ma Społeczny Komitet Przeciwalkoholowy w stosunku do instytucji naukowych zarówno krajowych jak i międzynarodowych.

Czytaj dalej Działalność Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego – kontynuacja

BAKTERIOMOCZ ZNAMIENNY

Zakażenia układu moczowego można ująć w ramy ogólnej klasyfikacji uwzględniającej istnienie objawów klinicznych zapalenia narządów układu moczowego oraz czynników anatomicznych usposabiających do zakażenia i utrudniających jego wyleczenie. Według tej klasyfikacji odróżnia się zakażenia bezobjawowe i zakażenia objawowe. Każde z nich może mieć charakter zakażenia nie powikłanego, zwanego również prostym, lub może być zakażeniem powikłanym. Schemat tej klasyfikacji przedstawiono na rycinie 15-6. niepowikłane

Czytaj dalej BAKTERIOMOCZ ZNAMIENNY

DZIAŁANIE ANTYBIOTYKÓW NA UKŁAD ODPORNOŚCIOWY

Przebieg kliniczny zakażenia u chorych zależy od wielu czynników, z których najważniejszymi są: zjadliwość drobnoustroju inwazyjnego, stan odporności gospodarza i efektywność zastosowanej chemioterapii (27, 54). Do nie- dawma sądzono, że jedynym miejscem docelowego działania np. antybiotyków beta-laktamowych są białka o funkcji enzymatycznej zlokalizowane w komórce bakteryjnej (63). Wykazano jednak, że różne komórki Eucańota, w tym także komórki immunologicznie kompletne, mają receptory dla antybiotyków, a zatem te ostatnie mogą wpływać na przebieg zjawisk odpornościowych gospodarza (34).

Czytaj dalej DZIAŁANIE ANTYBIOTYKÓW NA UKŁAD ODPORNOŚCIOWY

Różnorodne sposoby spędzania wolnego czasu i ich funkcje

W literaturze pedagogicznej coraz częściej zwraca się uwagę, że najważniejszym celem wychowawczym powinno być kształtowanie korzystnych umiejętności wykorzystania czasu wolnego. Ta umiejętność będzie miała coraz większe znaczenie w miarę postępu społecznego, który będzie cechowało stopniowe skracanie czasu pracy, a także rozwój środków komunikacji itp.

Czytaj dalej Różnorodne sposoby spędzania wolnego czasu i ich funkcje

ZAPALENIA GÓRNEGO ODCINKA NARZĄDÓW PŁCIOWYCH

Pojęcie zapalenia górnego odcinka narządów płciowych określa zakażenia obejmujące macicę – endometritis, myometritis, przydatki – adnexitis acuta et chronica, abscessus tuboovarialis, przymacicza – parametritis, pelveo- peritonitis, abscessus cavi Douglasi. Zapalenia te można podzielić na wstępujące (przeważająca większość), zstępujące, np. odwyrostkowe zapalenie przydatków, i krwiopochodne, np. gruźlica błony śluzowej macicy lub częściej przydatków.

Czytaj dalej ZAPALENIA GÓRNEGO ODCINKA NARZĄDÓW PŁCIOWYCH

Nasilenie wielkości braku akceptacji upośledzonych umysłowo

Dotychczas skupiłem uwagę na problemie percepcji osób upośledzonych i tylko niejako w tle pojawiła się kwestia postępowania z tymi osobami. Tej dziedzinie poświęcono jak dotąd niewiele uwagi, a już wyjątkami są badania, w których analizuje się postępowanie ze względu na sposób spostrzegania osób upośledzonych, chyba że do tej grupy badań zaliczy się badania nad postawami. Jednak te nie są zbyt interesujące z punktu widzenia celów prowadzonej tu analizy. Generalnie wykazują one, że stosunek do upośledzonych umysłowo jest negatywny, nieakceptujący i takie też jest postępowanie członków społeczeństwa (I. B a b o w, A. C. Johnson 1969, J. D. B o z a r t h, W. C. Dały 1969, R. Harth 1977). Może warto tylko wspomnieć o niektórych badaniach nad zmianą postaw wobec tej kategorii osób niepełnosprawnych. Badaczy interesowało określenie czynników, które decydują o bardziej korzystnym stosunku do osób upośledzonych. M. Chen- nault (1967) wykazał, że pod wpływem bezpośrednich kontaktów między dziećmi kilkunastoletnimi sprawnymi umysłowo i ich rówieśnikami lekko upośledzonymi umysłowo może wzrosnąć stopień akceptacji tych ostatnich. Musi jednak być spełniony jeden warunek. Pierwsze kontakty będą odbywały się pod specjalistyczną kontrolą. Z kolei J. Jaffe (1967) badając studentów wykazała, że bezpośrednie kontakty z osobami upośledzonymi zmieniły postawy w wymiarze poznawczym. Studenci dysponowali bardziej adekwatną wiedzą o upośledzeniu umysłowym, ale nie wpłynęło to na zmianę stosunku emocjonalnego. Czy zmieniłoby się zachowanie w tej sytuacji – nie wiadomo. J. Gottlieb (1974) stwierdził, że charakter tych zmian jest uzależniony od tego w jakich sytuacjach dochodzi do kontaktu z upośledzonymi. W sumie każde z badań wskazuje na nowe czynniki, ale łączone są one z werbalizacją stosunku do osób upośledzonych, a nie z rzeczywistym zachowaniem.

Czytaj dalej Nasilenie wielkości braku akceptacji upośledzonych umysłowo

Chemioterapia stosowana przy zapaleniu otrzewnej

Przedstawione poniżej i preferowane przez autorów racjonalne zasady empirycznej chemioterapii zapalenia otrzewnej obejmują rozlaną postać choroby niezależnie od pierwotnej przyczyny i umiejscowienia. Leczenie w ograniczonym zapaleniu otrzewnej, rozwijającym się wtórnie do zmienionych zapalnie narządów, może się różnić w szczegółach w zależności od lokalizacji, klinicznej postaci choroby i prawdopodobnie odmiennej etiologii.

Czytaj dalej Chemioterapia stosowana przy zapaleniu otrzewnej

Eksperyment przeprowadzony prze2 J. Tramontanę

Ważnych informacji dostarcza eksperyment przeprowadzony prze2 J. Tramontanę (1972). Przyjął on, że osoby upośledzone umysłowo wywodzące się ze środowisk rodzinnych o niskim statusie społeczno-ekonomicznym w większym stopniu doświadczają deprywacji społecznej niż upośledzeni pochodzący ze środowisk o wysokim statusie (argumenty uzasadniające to założenie podaję w następnym rozdziale). Zgodnie z koncepcją E. Ziglera obie grupy upośledzonych reagują w sposób zróżnicowany na stosowane wzmocnienia społeczne. Zróżnicowanie to jest równie wyraźne, niezależnie od poziomu inteligencji osób upośledzonych. Dość powszechne jest wśród badaczy i praktyków przekonanie, że głębiej upośledzeni bardziej reagują na wzmocnienia instrumentalne (np. słodycze) niż na wzmocnienia społeczne (np. pochwały). Z kolei lekko upośledzeni w większym stopniu uwzględniają wzmocnienia społeczne niż głębiej upośledzeni. W wyniku przeprowadzonych badań okazało się, że wzmocnienia społeczne nie tracą swojej wartości w miar- rę pogłębiania się stopnia upośledzenia. Mówiąc inaczej, stosowanie wzmocnień społecznych wobec osób głębiej upośledzonych było tak samo skuteczne jak wobec osób lekko upośledzonych. Potwierdzałoby to uniwersalność mechanizmu psychologicznego postulowanego przez E. Ziglera. W tych samych badaniach J. Tramontana wykazał brak zróżnicowania w reagowaniu na wzmocnienia społeczne upośledzonych umysłowo o niskim i wysokim statusie. Wynik ten jest niezgodny z koncepcją Ziglera.

Czytaj dalej Eksperyment przeprowadzony prze2 J. Tramontanę