PATOGENEZA I ETIOLOGIA ZAKAŻENIA TKANEK MIĘKKICH

Zakażenia tkanek miękkich występują w trzech postaciach: naciek zapalny, zmiany ropne i zgorzelinowe (2, 12). Klasyczne objawy zapalenia to rumień, zwiększone ucieplenie, obrzęk tkanek i ból. Odczyn zapalny we wczesnym okresie choroby jest spowodowany uszkodzeniem drobnych naczyń w wyniku namnażania się drobnoustrojów, działania toksyn bakteryjnych i odpowiedzi gospodarza na zakażenie z tworzeniem nacieków leukocytów wielojądrzastych wokół ściany naczynia. Następnie powstaje obrzęk, spowodowany niedotlenieniem tkanek i pojawieniem się kwasicy. W wysięku zaczyna wytrącać się włóknik, co sprzyja ograniczaniu zapalenia. Część zakażeń o miernym nasileniu występuje tylko w tej postaci klinicznej .

Szerzenie się zakażenia z zajęciem okolicznych naczyń chłonnych i krwionośnych doprowadza do obumierania tkanek, na początku przeważnie w części centralnej, i pojawienia się wydzieliny ropnej. Jest to charakterystyczna cecha tzw. zakażeń ropnych. Zakrzepica powierzchownych naczyń powoduje ogniska martwicy w obrębie skóry, a zakrzepica w splocie głębokim szerzenie zakażenia z zajęciem powięzi. Większość zakażeń tkanek miękkich, takich jak: zakażenie rany, zapalenie tkanki łącznej, ropień podskórny, zapalenie naczyń chłonnych i żył powierzchownych, mieści się w tkance podskórnej. Zakażenia głębokie częściej mają postać zgorzelinową, charakteryzującą się rozległą martwicą tkanki podskórnej, powięzi i często z zajęciem mięśni.

Nie uszkodzona skóra, pokryta naskórkiem wykazuje dużą naturalną oporność na zakażenie. Uraz i przerwanie ciągłości skóry ma podstawowe znaczenie w rozwoju zakażeń ropnych tkanek miękkich. Stopień uszkodzenia tkanek jest prawdopodobnie najważniejszym czynnikiem w patogenezie zakażenia. Wśród innych czynników ryzyka istotne są: niedokrwienie, zabrudzenie tkanek w ranach pourazowych, ciała obce oraz obrzęk limfatyczny (7). Zaburzenia odporności i ciężkie choroby współistniejące mają bezpośredni wpływ na rozwój klinicznej postaci choroby o ciężkim przebiegu z wystąpieniem ogólnych objawów septycznych.

Etiologia zakażeń tkanek miękkich jest zróżnicowana i zależy w znacznym stopniu od patogenezy, rodzaju i rozległości urazu oraz osobniczych czynników ryzyka. Większość ograniczonych zakażeń tkanek miękkich jest wywoływana przez bakterie pochodzące ze skóry, głównie S. aureus. S. pyogenes występuje częściej u chorych na cukrzycę, natomiast tlenowe pałeczki jelitowe i bakterie beztlenowe mają większy udział w zakażeniach pooperacyjnych, pourazowych i chorych w immunosupresji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *