Płucne zakażenia bakteryjne i grzybicze

Występują najczęściej jako zapalenie płuc, rzadziej z zapaleniem opłucnej i zapaleniem śródpiersia głównie po przeszczepieniu serca w powikłanej postaci z dużą progresją choroby łatwo rozwijają się ropnie płuc. We wczesnym okresie pooperacyjnym w etiologii dominują pałeczki jelitowe i mieszane zakażenie z udziałem beztlenowców, jeżeli jednocześnie wystąpiły septyczne powikłania brzuszne. Początek choroby może być ostry, z wysoką gorączką i dusznością, później występuje kaszel i ropna plwocina. U chorych gorączkujących konieczne jest w tym okresie badanie rtg płuc i posiew bakteriologiczny plwociny lub wydzieliny drzewa oskrzelowego. Jeżeli nie można ustalić etiologii, to należy podczas broncho- skopii fiberoskopowej pobrać popłuczyny oskrzelowo-płucne lub materiał z biopsji.

Autorzy preferują cefalosporyny aktywne w stosunku do Pseudo- monas – ceftazidim i cefoperazon ten ostatni lek zwłaszcza u chorych po przeszczepieniu nerki. W leczeniu początkowym ciężkiej postaci choroby można rozważać jednoczesne podanie aminoglikozydu – netilmycyny lub amikacyny, pamiętając o tym, że w leczeniu skojarzonym wystarcza jego mniejsza dawka. Po przeszczepieniu nerki stosuje się V3 dawki. Po uzyskaniu poprawy w kontynuacji leczenia wystarcza monoterapia z cefalosporyną. W leczeniu zakażeń płucnych 5. pneumoniae i H. influenzae wybór obejmuje cefalosporyny lub augmentynę. Tienamycyna stosowana w monoterapii ma potwierdzoną skuteczność w leczeniu zapalenia płuc o typowej etiologii bakteryjnej. Jest ważnym lekiem w zakażeniach w transplantologii, ponieważ pozwala na ograniczenie potencjalnie nefrotoksycznych aminoglikozydów, ponadto może być lekiem z wyboru w ciężkiej postaci zapalenia płuc wywołanego przez Pseudomonas, Acinetobacter i inne potencjalnie oporne na cefalosporyny pałeczki Gram-ujemne i w mieszanych zakażeniach z udziałem S. aureus i beztlenowców. Jeżeli po leczeniu bakteryjnego zapalenia płuc uzyskano poprawę kliniczną i radiologiczną, a chory zaczyna ponownie gorączkować, w rozpoznaniu różnicowym należy brać pod uwagę nadkażenia przez enterokoki, częściej E. faecalis lub grzyby z rodzaju Candida. Zwykle posiew wydzieliny drzewa oskrzelowego pozwala na ustalenie rozpoznania. Zakażenia enterokokowe często udaje się opanować wcześnie rozpoczętym leczeniem augmentyną, bez stosowania wankomycyny.

W leczeniu zakażeń grzybiczych Candida species u chorych w immunosupresji miejsce amfoterycyny B zastąpił flukonazol, o dużej skuteczności i jednocześnie małej toksyczności (4). W leczeniu aspergillozy nadal stosuje się amfoterycynę B, ale jej skuteczność jest ograniczona.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *