Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny pracy. Zdrowy Portal - Warszawa i Poznań!

PORÓWNANIE TEORETYCZNYCH UJĘĆ PRAKTYKI REHABILITACJI CZ. II

Bardzo ciekawe jest przeanalizowanie podejścia behawioralnego w interesującej mnie tu perspektywie. Analogicznie do poprzednio opisanej sytuacji, także w tym przypadku propozycje wprowadzenia technik behawioralnych do praktyki rehabilitacji osób głębiej upośledzonych umysłowo przełamały pewien zastój w usprawnianiu tej kategorii inwalidów. I dlatego można mówić o realizowaniu krytycznej funkcji przez te koncepcje. W tym miejscu jednak kończą się analogie. Nie można uznać, aby było to podejście alternatywne w stosunku do koncepcji przekazywania wiedzy. Nie zastąpiło przecież pierwszego podejścia, lecz tylko je uzupełniło obejmując swoim zasięgiem osoby głębiej upośledzone umysłowo. Należy pamiętać, że podejście behawioralne powstało poza obszarem rehabilitacji upośledzonych umysłowo. Zostało przeniesione na ten obszar, kiedy podstawowe idee były już dobrze wykrystalizowane (I. Bialer 1968). Nie mogło i nie było więc w tym wypadku mowy o krytyce podejścia przekazywania wiedzy i ogólnie całej praktyki rehabilitacyjnej w sensie, który tutaj przyjmuję. Dalszy rozwój treningu behawioralnego polegał na dostosowaniu obowiązujących tu zasad do obiektów, wobec których trening był stosowany i uściślaniu zasad oddziaływań rehabilitacyjnych. Obecnie systemy treningu behawioralnego tworzą coś w rodzaju algorytmów działania dla specjalistów. Za ich pomocą można realizować rozmaite zadania, wystarczy tylko wprowadzić do algorytmu odpowiednie treści. Chodzi o to, że te same prawidłowości treningu można wykorzystać do likwidowania moczenia nocnego, autoagresji, stereotypii ruchowych oraz wytwarzania umiejętności samoobsługi, porozumiewania się, pracy itd. (R.D. Cox, W. B. Gunn 1980, W. I. Gardner 1971, C. C. Kier- man 1974 i inni). Z tego, co powiedziałem, wynika, że podejście behawioralne nie może być zaliczone do teorii realizujących funkcję krytyczną. Trudno je także zaliczyć do grupy nauk praktycznych ze względu na brak wyraźnie zaznaczonego wątku aksjologicznego. Trudno byłoby mi w tym miejscu odpowiedzieć na pytanie, gdzie w takim razie można zlokalizować teoretyczne podstawy treningu behawioralnego. Przypuszczalnie dalszy rozwój tego podejścia doprowadzi do konieczności opowiedzenia się jej zwolenników po stronie nauk praktycznych albo psychologii stosowanej w sensie, jaki tutaj przyjmuję dla tego pojęcia. Będzie się to jednak musiało wiązać z rozbudową wątku aksjo- iogicznego bądź z uwzględnieniem w większym stopniu realiów praktyki psychologicznej w różnych jej wymiarach.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.