Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny pracy. Zdrowy Portal - Warszawa i Poznań!

ŚRODOWISKO CZ. II

W tej pracy środowisko będę rozpatrywał w dwóch pierwszych wymiarach, chociaż w dość specyficzny sposób. Będzie to rozumienie zbliżone do drugiego określenia środowiska zawartego w podziale Magnus- sona. Określenie to zawiera wymiar biologiczno-fizyczny i społeczno- -kulturowy. Dodatkowo przyjmuję, że środowisko nie oddziałuje bezpośrednio na ludzi znajdujących się w procesie interakcji. Jest ono podstawą dla tworzenia się sytuacji, w których funkcjonują ludzie. Środowisko w wymiarze biologiczno-fizycznym jest generatorem zdarzeń, które w procesie interpretacji społecznej uzyskują określone znaczenie. A więc także w wymiarze społeczno-kulturowym środowisko jest generatorem znaczeń, jakie można przypisać wszelkim zdarzeniom obiektywnym. Mówiąc ogólnie, środowisko będę rozumiał jako zbiór potencjalnych, dostępnych jednostce sytuacji posiadających swój wymiar materialny i wymiar społeczny. Jednostka nigdy nie tkwi w środowisku tylko biologiczno-fizycznym. Zawsze jest ono zinterpretowane społecznie i jako takie poprzez konkretne sytuacje oddziałuje na człowieka.

Teoretycznie można sobie wyobrazić środowisko jako generator nieograniczonej liczby zdarzeń w sensie obiektywnym oraz nieograniczonej liczby znaczeń możliwych do przypisania każdemu z tych zdarzeń. Jednak środowisko konkretnego człowieka charakteryzuje się tym, że w obu wymiarach podlega ograniczeniom. Można je charakteryzować jako przestrzeń zdarzeń fizycznych, które może wygenerować i przestrzeń znaczeń, które mogą być przypisane tym zdarzeniom. W obu wypadkach będą to przestrzenie ograniczone. Drugą ważną właściwością tego środowiska jest istnienie powiązań między zdarzeniami obiektywnymi i znaczeniami. Te ostatnie przyporządkowane są zdarzeniom z większym lub mniejszym stopniem prawdopodobieństwa. Jest to więc przestrzeń uporządkowana.

Przyjęty sposób rozumienia środowiska skłania do dokonania w określony sposób taksonomii środowisk, w których mogą się znajdować konkretni ludzie. Przyjmuję, że istotnymi wymiarami, które odróżniają te środowiska od siebie, jest wielkość przestrzeni zdarzeń, jakie mogą być wygenerowane w ramach środowiska oraz wielkość przestrzeni znaczeń, jakie można przypisać tym zdarzeniom. Traktując te wymiary jako kryteria podziału środowisk można wyróżnić wśród nich takie, które generują dużo lub mało zdarzeń oraz takie, które generują dużo lub mało znaczeń. W efekcie można otrzymać cztery typy środowisk. Przedstawiam je w tabeli 2.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.