Wnioski na temat osób chorych umysłowo

Wniosek ten jest o tyle istotny, że zaprzecza on często lansowanym poglądom, iż osoby upośledzone są całkowicie bezradne w interakcji z osobami sprawnymi intelektualnie (R. Heber 1964, H. Goldstein 1964). Podkreśla się, że upośledzeni umysłowo, szczególnie zaś głębiej upośledzeni, nie są w stanie zaprogramować swojego zachowania w taki sposób, który umożliwiałby wywierania wpływów na partnera interakcji. Zwraca się uwagę, że są to osoby, które w procesie interakcji dostosowują co najwyżej swoje zachowanie do postępowania partnera, a nie kierują się równocześnie wewnętrznymi standardami regulacji. Zaprzeczając tym poglądom nie twierdzę, że jednostki upośledzone dorównują inteligencją społeczną osobom pełnosprawnym, ale w świetle przytoczonych badań nie można głosić tezy, iż osoby upośledzone w ogóle nie mają kompetencji interpresonalnych.

Dotychczas uzasadniałem swoją tezę odwołując się do badań wskazujących na posiadanie przez upośledzonych pewnych poznawczych właściwości, sprzyjających wywieraniu przez nich wpływu na otoczenie społeczne. Nie tylko jednak właściwości poznawcze osób upośledzonych umysłowo wpływają na ich funkcjonowanie społeczne. Poza przedstawionymi wynikami badań można odwołać się do dość licznych badań nad zachowaniem się osób upośledzonych w trakcie kontaktów interpersonalnych. Przykładowo omówię badania E. A. Hoya i J. R. Knighta (1977), które dostarczają argumentów, że upośledzeni potrafią dostosować własne zachowanie do właściwości partnera interakcji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *