Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny pracy. Zdrowy Portal - Warszawa i Poznań!

Życie psychiczne organizmów

Najistotniejszym sensem i funkcją wszelkich form życia psychicznego jest utrzymanie przy życiu jednostki i całego gatunku. Życie psychiczne pomaga zwierzętom dostosować się do środowiska, lepiej wykorzystać warunki sprzyjające rozwojowi, a unikać szkodliwych, zagrażających życiu. Biolodzy, badając organizmy zwierzęce i zachowanie się zwierząt w środowisku, sformułowali teorię ewolucji, której istota polega na stwierdzeniu, że życie organiczne rozwijało się z form najprostszych, takich jakie przedstawiają organizmy jednokomórkowe, np. bakterie, do form najbardziej złożonych, jak np. ssaki. Pod wpływem bodźców środowiska organizmy doskonaliły się i przystosowywały lepiej do warunków życiowych. Możemy więc prześledzić, jak z początkowo mało zróżnicowanej materii najprostszych istot w miarę .upływu czasu powstawały formy doskonalsze. Materia żywa zróżnicowała się na różnorodne tkanki.

W ten sposób powstawały np. pancerze ochronne na ciałach, tworzyły się wewnątrz najpierw chrząstki, później kości, które u zwierząt wyższych wykształciły się w układ kostny.

Podobnie doskonaliło się życie psychiczne jako narzędzie przystosowania się poszczególnych organizmów do środowiska. Prześledzić to możemy ha doskonaleniu się organów służących do odbierania bodźców środowiska i różnicowania tych bodźców oraz na komplikowaniu się organów służących do poruszania się w otoczeniu.

Organizmy najprostsze, jak np. jednokomórkowe, nie mają oddzielnych organów dla przyjmowania bodźców środowiska i reagowania na nie. Na bodźce reaguje cały organizm jednokomórkowy. Stopniowo, w miarę wzrostu złożoności organizmów wyodrębnia się specjalna tkanka, zwana tkanką nerwową, której zadaniem jest właśnie odbieranie bodźców ze środowiska, odróżnianie i określanie ich jakości oraz inicjowanie odpowiednich ruchów. Oko ssaka i ptaka jest organem ogromnie złożonym, a w organizmach na niskim szczeblu rozwoju znajdujemy tylko specjalną plamkę, która odbiera podniety świetlne. Plamka ta, doskonaląc się i przystosowując coraz bardziej do różnicowania bodźców świetlnych, przekształca się, co doprowadziło w końcu do utworzenia się oka.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.